Bende İnsanım


Bende İnsanım

Bende İnsanım Şiiri

karanlığa kan ve ter döküyorum.
sanki,beynimi seller bastı.
yok artık çocukluğumdan tek bir kırıntı.
çıkmıyor anılarım battığı yerden.
ben,bir damla mutluluğa açım.
çok zamandır böyleyim ben.
herkes rahat…
yatağında uyurken.
beh yanıp,kavruluyorm.
misketleri bile can alıyor,
merhametleri,ateş olmuş yakıyor.
her insan güneştir özünde.
güneş kalabilmek te,
simsiyah bulut olabilmek te,
insanın kendi elinde.




Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*